MNK jest najstarszym i największym muzeum w Polsce. Zbiory, nad którymi sprawuje pieczę liczą blisko 800.000 eksponatów. Zasadniczym trzonem zbioru jest sztuka polska (malarstwo, rzeźba, rysunek, rzemiosło artystyczne). Prócz dzieł sztuki Muzeum gromadzi zbiory biblioteczne (wśród nich stare druki, rękopisy i kartografię), numizmatyczne oraz dawnej fotografii. Muzeum zatrudnia 70 historyków sztuki, historyków, archeologów zajmujących się opracowaniem naukowym zbiorów oraz 60 konserwatorów czuwających nad ich ochroną. MNK jako jedyne muzeum w Polsce otrzymuje z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego środki na prowadzenie badań naukowych jako podstawowej działalności statutowej.

 

W 2004 roku Muzeum powołało do życia Laboratorium Analiz Nieniszczących i Badań Obiektów Zabytkowych (LANBOZ), które prowadzi badania nad stałym doskonaleniem szeroko pojętej muzealnej polityki ochrony zbiorów i ich naukowego opracowania. Laboratorium zatrudnia obecnie 7 specjalistów z zakresu nauk ścisłych i konserwacji. Laboratorium posiada nowoczesną bazę aparaturową, unikatową w skali polskich instytucji kultury, umożliwiającą prowadzenie w jednym miejscu całościowej analizy technologicznej i konserwatorskiej dzieła sztuki. LANBOZ bierze udział w krajowych i międzynarodowych projektach badawczych, w tym w 8 projektach w ramach kolejnych Programów Ramowych Komisji Europejskiej. Laboratorium nawiązało także sieć kontaktów z placówkami badawczymi i muzealnymi w świecie.

 

Pracownicy Laboratorium prowadzą również działania o charakterze organizacyjnym stymulujące rozwój w Polsce nowoczesnych badań nad ochroną dziedzictwa: koordynowali prace Zespołu Ekspertów przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego opracowującego krajowe priorytety badawcze w tej dziedzinie oraz zainicjowali powołanie Komitetu Technicznego 311 ds. ochrony dziedzictwa kultury w Polskim Komitecie Normalizacyjnym.

Powołany do życia w 1968 roku, IKiFP jest jedyną w Polsce instytucją naukową i jedną z niewielu w świecie, które specjalizują się w interdyscyplinarnych badaniach zjawisk zachodzących na granicach fazowych gaz–ciało stałe, gaz–ciecz i ciecz–ciało stałe, łączących istotne aspekty chemii, fizyki, technologii chemicznej, inżynierii materiałowej, a ostatnio także – biologii i medycyny. Instytut zatrudnia w sferze badań 70 osób, w tym 19 samodzielnych pracowników naukowych. W badaniach uczestniczy niemal 50 doktorantów. W 2012 roku IKiFP otrzymał, jako członek Krakowskiego Konsorcjum Naukowego im. Mariana Smoluchowskiego, prestiżowy status Krajowego Naukowego Ośrodka Wiodącego KNOW w dziedzinie nauk fizycznych.

 

Od 1986 roku IKiFP prowadzi badania nad konserwacją i ochroną zabytków. Przedmiotem szczególnej uwagi są naprężenia i deformacje materiałów zachodzące w odpowiedzi na fluktuacje temperatury i wilgotności w ich otoczeniu. IKiFP dysponuje unikatową aparaturą w tej dziedzinie pozwalającą na wyznaczanie izoterm adsorpcji pary wodnej, pomiar odkształceń, w tym izoterm pęcznienia i skurczu, statyczne i dynamiczne testy mechaniczne, nieinwazyjne wykrywanie i obrazowanie defektów powierzchni, oraz monitorowanie powstawania uszkodzeń metodą emisji akustycznej. Prace doświadczalne łączone są z modelowaniem komputerowym procesów niszczących, z programami badawczymi w obiektach zabytkowych i doradztwem w zakresie praktyki konserwatorskiej. Obecnie grupa zatrudnia 5 pracowników naukowych i 2 doktorantów.

 

W ciągu ostatnich 4 lat instytut zrealizował 3 duże projekty międzynarodowe w dziedzinie badań nad dziedzictwem kultury oraz 6 różnych projektów krajowych.

Jest centralną biblioteką państwa i jedną z najważniejszych narodowych instytucji kultury. Na zbiory (9 263 967 wol./j. na koniec 2011) składają się m.in. zabytki piśmiennictwa narodowego utrwalone ręcznie na pergaminie i papierze, edycje dawnych oficyn polskich, a także publikacje polskie lub Polski dotyczące, jakie ukazywały się i ukazują za granicą. W narodowych zasobach znajdują się również rękopisy i druki innych narodów powstające na terytorium państwa polskiego; dzieła obce, które gromadzone były niegdyś w historycznych polskich księgozbiorach. Biblioteka posiada rozbudowany zespół konserwatorski zatrudniający ponad 30 osób.  Pracami badawczymi zajmuje się Zakład-Laboratorium Konserwatorskie Zbiorów Bibliotecznych (Z-LKZB BN)  zatrudniający konserwatorów, chemików, biologów, technologów i dotyczą one badań z zakresu z chemii i mikrobiologii konserwatorskiej oraz testowania nowych metod i materiałów konserwatorskich. Do działań Z-LKZB BN należą m.in.: kontrola mikroklimatu w magazynach BN oraz podczas wystaw, dezynfekcja materiałów bibliotecznych wraz z kontrolą mikrobiologiczną obiektów i powietrza pomieszczeń BN, identyfikacja fotografii i obiektów wykonanych technikami fotomechanicznymi, osuszanie zamoczonych materiałów bibliotecznych oraz prowadzenie działań ratunkowych podczas katastrof.

Zakres działania NIMOZ obejmuje gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o muzeach i zbiorach publicznych, wyznaczanie standardów w muzealnictwie, kształtowanie świadomości w zakresie wartości i zachowania dziedzictwa kulturowego w wymiarze społecznym. Instytut prowadzi prace programowe w celu powstania długookresowej Strategii kształtującej perspektywę rozwoju sektora muzealnego. NIMOZ jest również 5-ym Centrum Kompetencji w ramach Wieloletniego Programu Rządowego Kultura+. We współpracy z zespołem ekspertów, złożonym z przedstawicieli wiodących muzeów oraz z reprezentantów sektora nauk ścisłych opracował dokument „Zalecenia dotyczące planowania i realizacji projektów digitalizacyjnych w muzealnictwie”. NIMOZ prowadzi nadzór nad standardami zabezpieczenia zbiorów w muzeach, koordynując ochronę transportów dóbr kultury, świadcząc usługi konsultacji na temat ochrony i zabezpieczenia obiektów muzealnych, sakralnych i bibliotecznych, kontrolę zachowania standardów ochrony przy zagranicznych wypożyczeniach dzieł z polskich zbiorów, administrując bazą Krajowy wykaz zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. NIMOZ jest wydawcą rocznika Muzealnictwo, kwartalnika Cenne, bezcenne, utracone, oraz serii wydawniczej „Ochrona zbiorów”.

Pracownia architektoniczna założona przez Kazi­mie­rza Łataka i Piotra Le­wic­kiego w 1995 roku jest laureatem licznych na­gród i wy­róż­nień ar­chi­tekto­nicz­nych, zwycięzcą m.in. w kon­kur­sach na zagospoda­ro­wa­nie krakowskich placów: Bohaterów Getta, Książąt Czartoryskich, Nowego, Wolnica; projekty hali 100-le­cia Cracovii przy al. Focha, czy kład­kę pie­szo-rowerową Ka­zi­mierz-Ludwinów.

 

Architekci pracują razem nieprzerwanie od 1988 roku. Opracowany przez nich projekt przebudowy pl. Bohaterów Getta w Krakowie zdobył wyróżnienie w prestiżowym konkursie Euro­pean Prize for Urban Public Space (Barcelona, 2006) oraz nagrodę główną (Gold Award) w konkurencji Urban Quality Award (Frankfurt nad Menem, 2011). Wybudowany we Wrocławiu zespół mieszkalny Corte Verona został nagrodzony Grand Prix w konkursie Piękny Wrocław dla najlepszej realizacji roku 2010, otrzymał wyróżnienie ogólnopolskiej Nagrody Roku SARP 2010 za najlepszy obiekt architektoniczny w Polsce oraz jest finalistą przeglądu Życie w Architekturze, będącego podsumowaniem okresu 2000-2012. Piotr Lewicki i Kazimierz Łatak otrzymali Krakowską Nagrodę SARP za Twórczość Architektoniczną w 2004 roku.

 

Pracownia ma w swoim dorobku projekty przebudowy Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie (projekt 2007-2010, realizacja trwa od roku 2010) oraz Muzeum Domu Rodzinnego Ojca Świętego Jana Pawła II w Wadowicach (projekt 2007-2008, realizacja 2011-2013–zakończona).

Firma zatrudnia na stałe 9 osób, w tym 8 architektów.

EC&SD jest mikrofirmą założoną w 2005 roku przez dr. hab. inż Jana Radonia, która zajmuje się wytwarzaniem oprogramowania w dziedzinie fizyki budowli oraz doradztwem w zakresie budownictwa pod kątem zużycia energii oraz kształtowania się mikroklimatu budynków. Głównym partnerem i odbiorcą oprogramowania jest Instytut Fizyki Budowli Fraunhofera Holzkirchen w Niemczech. Najważniejszym produktem wytworzonym we współpracy z Instytutem Fraunhofera jest oprogramowanie WUFI®PLUS służące wszechstronnej analizie kształtowania się mikroklimatu i zużycia energii w budynkach (www.WUFI.de).

WUFI®PLUS jest wykorzystywany jako narzędzie obliczeniowe do różnego rodzaju analiz przez firmy i instytucje badawcze na całym świecie. WUFI®PLUS jest obok programu HAMBASE (Uniwersytet Techniczny Eidhoven/Holandia) głównym narzędziem obliczeniowym w projekcie „Climate for Culture” (7PR UE), w którym firma EC&SD jest partnerem (www.climateforculture.eu). W ramach projektu został wytworzony inny program komputerowy o nazwie DigitChar służący do digitalizacji pasków termohigrografów, co ma umożliwić łatwiejszą analizę wyników pomiarów, m.in. w muzeach, prowadzonych w przeszłości oraz obecnie za pomocą tych urządzeń. Ostatnio firma przeprowadziła modelowanie mikroklimatu i zużycia energii w budynkach Muzeum Narodowego w Krakowie (2011).